Terapia Integracji Sensorycznej (SI) to proces, który pomaga mózgowi lepiej organizować i interpretować informacje zmysłowe płynące z ciała i otoczenia. Dzięki temu możemy sprawniej reagować na różne sytuacje. Czasami jednak układ nerwowy nieprawidłowo przetwarza te bodźce, co prowadzi do zaburzeń SI. Wtedy reakcje na zwykłe bodźce mogą być niewłaściwe, utrudniając codzienne funkcjonowanie. Terapia SI ma na celu poprawę tego przetwarzania sensorycznego, co z kolei wpływa pozytywnie na ruch, emocje, zachowanie i uczenie się. Podczas zajęć terapeutycznych mózg uczy się właściwie reagować na bodźce, które wcześniej sprawiały trudności.
Terapię SI polecam dzieciom, u których obserwuje się między innymi: nieprawidłowe napięcie mięśniowe, nadmierną ruchliwość, lęk przed ruchem, trudności z koncentracją, równowagą i koordynacją, problemy z planowaniem ruchu, szybkie męczenie się, niechęć do aktywności fizycznej, trudności z motoryką małą, nadwrażliwość lub podwrażliwość na bodźce (dotyk, dźwięk, światło, zapachy), opóźniony rozwój mowy, problemy emocjonalne oraz trudności z orientacją w schemacie ciała.
Przed rozpoczęciem terapii przeprowadzam szczegółową diagnozę SI, która pozwala zidentyfikować specyficzne trudności dziecka w przetwarzaniu sensorycznym i stworzyć indywidualny plan terapii. Diagnoza obejmuje wywiad z rodzicami, kwestionariusze, próby kliniczne, testy oraz obserwację dziecka podczas zabawy. Po zakończeniu diagnozy omawiam jej wyniki z rodzicami.
Terapia ręki to specjalistyczne zajęcia, które koncentrują się na usprawnianiu manualnych zdolności dłoni, czyli tak zwanej motoryki małej. Podczas terapii rozwijana jest cierpliwość i poprawia się koncentracja uwagi. Co ważne, terapia ręki świetnie wspiera terapię logopedyczną ze względu na silne powiązania neurologiczne między obszarami mózgu odpowiedzialnymi za ruch dłoni i mowę. Stymulacja dłoni aktywizuje w mózgu ośrodki percepcyjne i motoryczne ręki, co pośrednio pobudza ruchowy ośrodek mowy. Ponieważ te ośrodki leżą blisko siebie, praca dłonią bezpośrednio wpływa na rozwój mowy dziecka.
Indywidualnie dobieram ćwiczenia do potrzeb i możliwości każdego dziecka, a terapię poprzedza krótka ocena, która pozwala określić, jakie trudności występują u danego pacjenta.
Terapię ręki zalecam, gdy dziecko ma problemy z planowaniem ruchowym i uczeniem się nowych czynności manualnych, trudności z samoobsługą (ubieranie, wiązanie sznurówek, zapinanie guzików), niechętnie wykonuje czynności wymagające precyzyjnych ruchów (pisanie, rysowanie, malowanie, lepienie, układanie drobnych przedmiotów), ma nieprawidłowe napięcie mięśniowe w ręce i obręczy barkowej, trudności z koordynacją obu rąk, wykonuje precyzyjne czynności zbyt wolno, za szybko lub niedbale, ma problem z dostosowaniem siły, nie lubi dotykać różnych faktur, poszukuje silnych bodźców dotykowych (np. siada na dłoniach, mocno ściska przedmioty, uderza rękami o szorstkie powierzchnie), ma niezgrabne ruchy dłoni wynikające z nieprawidłowego napięcia mięśniowego (mocno ściska lub upuszcza przedmioty), ma trudności z koordynacją ruchów dłoni, palców i przedramienia, zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej i obustronnej integracji (co może objawiać się nieczytelnym pismem i nieestetycznymi pracami plastycznymi) oraz nie dostosowuje tempa ruchów rąk do zadania.
Trening Umiejętności Społecznych (TUS), który jest dedykowany dzieciom doświadczającym trudności w kontaktach z rówieśnikami, mającym problemy emocjonalne oraz tym, które nie wiedzą, jak zachować się w różnych sytuacjach społecznych. Podczas zajęć, dzieci uczą się i doskonalą kluczowe kompetencje społeczne, niezbędne do poprawnego funkcjonowania w relacjach z innymi.
W ramach treningu dzieci nabywają umiejętności inicjowania i podtrzymywania rozmowy, uczestniczenia w dyskusji, rozumienia i regulowania własnych emocji, odmawiania, formułowania konstruktywnej krytyki oraz radzenia sobie z negatywną oceną. Uczą się także efektywnych sposobów rozwiązywania konfliktów. Zajęcia obejmują różnorodne metody pracy, takie jak dyskusje, zabawy tematyczne i edukacyjne, a także pracę w parach i grupach.
Trening Umiejętności Społecznych jest szczególnie wskazany dla dzieci ze spektrum autyzmu, ADHD, zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi oraz fobią społeczną. Jest również pomocny w przypadku ryzyka niedostosowania społecznego, a także dla dzieci przejawiających zachowania agresywne, nadmierną nieśmiałość, trudności w nawiązywaniu satysfakcjonujących relacji oraz problemy z adaptacją do nowych sytuacji.
Podczas TUS pracujemy nad umiejętnością nawiązywania relacji, radzenia sobie z emocjami, współpracą w grupie, samokontrolą (kontrolą zachowania), rozwiązywaniem konfliktów, przestrzeganiem zasad, odreagowywaniem napięć emocjonalnych oraz modyfikowaniem zachowań na bardziej akceptowane społecznie, dążąc do zmiany nieakceptowanych zachowań na pożądane i społecznie akceptowane.
Trening Grafomotoryczny, który ma na celu przygotowanie dzieci do sprawnego opanowania umiejętności pisania, kluczowej w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Podczas zajęć wspieram rozwój motoryki małej oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej, co jest niezbędne do prawidłowego pisania i rysowania.
Trening ten jest szczególnie polecany dzieciom, które mają trudności z:
Szczególną uwagę przykładam do kształtowania prawidłowych nawyków związanych z pisaniem u 6 i 7-latków, ponieważ umiejętność ta ma fundamentalne znaczenie dla ich dalszego rozwoju edukacyjnego. Trening grafomotoryczny jest więc idealny dla dzieci rozpoczynających naukę pisania, pomagając im usprawnić zdolności manualne zanim zaczną kształtować pierwsze litery i prawidłowo posługiwać się narzędziem pisarskim.
Terapia behawioralna, która opiera się na naukowych prawach uczenia się i zasadach warunkowania. Koncentruję się na obserwowalnym zachowaniu dziecka w danym momencie ("tu i teraz") oraz na jego reakcjach na otaczające środowisko. Ten rodzaj terapii jest szczególnie skuteczny w pracy z dziećmi z zaburzeniami rozwoju, w tym z dziećmi z autyzmem.
Podczas terapii behawioralnej wspólnie z dzieckiem pracujemy nad wykształceniem zachowań adaptacyjnych, które pomogą mu lepiej funkcjonować w środowisku i osiągnąć większą niezależność. Kluczowym elementem jest analiza behawioralna, czyli dokładna obserwacja zachowania dziecka oraz czynników, które mogą na nie wpływać. Zrozumienie związku między zachowaniem a otoczeniem pozwala na modyfikowanie tych relacji poprzez zmianę zachowania. W terapii behawioralnej wykorzystuję "pozytywne wzmacnianie", co oznacza, że nagradzanie pożądanego zachowania zwiększa prawdopodobieństwo jego wystąpienia w przyszłości.
Jako oligofrenopedagog, specjalizuję się w pracy z dziećmi i młodzieżą z niepełnosprawnością intelektualną w różnym stopniu oraz z niepełnosprawnościami sprzężonymi. Moim najważniejszym celem jest wszechstronne podniesienie jakości życia moich podopiecznych oraz przygotowanie ich do jak najbardziej samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie.
Sensoplastyka: To metoda wspierająca rozwój zmysłów poprzez swobodną zabawę z różnorodnymi, bezpiecznymi materiałami o różnych fakturach, zapachach i kolorach. W rozwoju dzieci stymuluje wszystkie zmysły, wspiera kreatywność, motorykę małą i dużą, buduje świadomość ciała i przestrzeni, a także wspomaga rozwój mowy i komunikacji.
Sensografomotoryka: Łączy stymulację sensoryczną z aktywnością ruchową, szczególnie w zakresie motoryki małej i grafomotoryki (przygotowania do pisania). W rozwoju dzieci wspomaga integrację sensoryczną, koordynację wzrokowo-ruchową, precyzję ruchów dłoni i palców, a także wpływa na gotowość do nauki pisania i rysowania.
Multisensoryka: To podejście edukacyjne i terapeutyczne, które angażuje wiele zmysłów jednocześnie w procesie poznawania i uczenia się. W rozwoju dzieci wspomaga lepsze zrozumienie i zapamiętywanie informacji poprzez tworzenie bogatszych połączeń nerwowych, stymuluje całościowy rozwój sensoryczny, poprawia koncentrację i zaangażowanie, a także ułatwia przyswajanie wiedzy i umiejętności.
Wspomaganie rozwoju i edukacja dzieci z autyzmem to proces oferujący indywidualnie dostosowane metody terapeutyczne i strategie edukacyjne, które uwzględniają unikalne potrzeby i mocne strony każdego dziecka ze spektrum autyzmu. Celem jest rozwijanie ich umiejętności komunikacyjnych, społecznych, emocjonalnych i poznawczych, wspieranie integracji sensorycznej oraz minimalizowanie zachowań trudnych. Kluczowa jest ścisła współpraca specjalistów, rodzin i placówek edukacyjnych, aby stworzyć spójne i wspierające środowisko, umożliwiające dziecku osiągnięcie pełnego potencjału i jak największej samodzielności.
